Kwiatki

Elementy roślinne należy łączyć w jedną harmonijną całość w taki sposób, aby kom­pozycja pozostała wyraźna, zdecydowana i klarowna, z zachowaną zasadą ładu wew­nętrznego. Każde posunięcie zmierzające do grupowania części składowych kompo­zycji musi być dokładnie przemyślane.
W kompozycji wyróżnia się tzw. motywy główne i uboczne (rys. 25). Motyw główny jest najważniejszy, o czym może decydo-
np. jego wieiKosc, ekspresja barwy, li­czba elementów lub jakakolwiek inna cecha, dzięki której dominuje on nad innymi człona­mi kompozycji, W układzie symetrycznym znajduje się on zawsze w jego geometrycz­nym środku, a w asymetrycznym - poza tym miejscem.
Motywy uboczne wypełniają i uzupełniają kompozycję, zwiększając siłę oddziaływa­nia motywu głównego. Bez nich układ byłby niepełny, jego elementy nie tworzyłyby efek­townej, kompletnej całości. Ważne jest tak­że, aby grupując elementy nie zagęścić ich zbytnio ani też nie pozostawić niepotrzeb­nych luk.
Zachowanie stanu równowagi
Musi być ona spełniona w przypadku każ­dego rodzaju działalności plastycznej. Obraz, rzeźba, a tak samo bukiet muszą po­zostawać w stanie równowagi. W przypadku kompozycji kwiatowych osiąga się ten stan w taki sposób, że elementy drobniejsze, tzn. pąki kwiatowe, drobne kwiatki, trawy, umie­szcza się na obrzeżach bukietu, a większe-bliżej punktu centralnego. Można także je­den większy element zrównoważyć kilkoma mniejszymi i tu bardzo istotne są wszystkie wiadomości na temat doboru barw w kom­pozycji.
Równowaga polega także na tym, że naj­bardziej eksponowaną pozycje w układzie zajmują elementy szczególnie efektowne. Manipulując materiałem roślinnym, należy pamiętać, że różne części roślin (gafęzie, li­ście, kłosy, trawy, pałki, kwiaty itd.) mają inny „ciężar gatunkowy”, jako tworzywo bu-kieciarskie. Tylko uwzględnienie ich cech może doprowadzić do stworzenia harmonij­nej, zrównoważonej całości.