Kwiatki

Kompozycje jednostronne w naczyniach

admin — Fri, 18 Apr 2008 10:46:10 +0000

Kompozycja jednostronna - jak sama na> zwą wskazuje - przeznaczona jest do oglą^ dania z jednej strony. Tylną stronę uzupef nią się liśćmi i ewentualnie pozostałymi, nie’ potrzebnymi już kwiatami.
Kompozycje takie można wykonywać w różnego rodzaju naczyniach szklanych i ceramicznych, wazonach, misach, wazach dzbankach itp. W naczyniu należy osadzie kawałek gąbki „oasis” (zob. str. 68) lub, jeśl jest płaskie, zastąpić ją kenzanem. Sposoby układania kwiatów w wazonach przy użycii kamyków lub różnych konstrukcji z druk przedstawiono na rys. 35.
Gatunki roślin dobiera się w ten sposób, żeby różniły się między sobą kształtem, wielkością i barwą kwiatów. Nie należy łączyć w jednej kompozycji np. gerbery i mar-gerytek, rozwiniętych róż i peonii, paków róż i pąków tulipanów, natomiast dobrze wyglądają np. róże w pąkach i gerbery. Wydłużone kwiatostany, np. ostróżek, będą korzystnie harmonizować z okrągłymi koszyczkami margerytek, gerber czy peonii.
Dobierając kwiaty należy zwracać uwagę na to, aby były one w różnej fazie rozwoju; nie powinny to być same pąki ani też wszys-

Inna wyroby ślubne

admin — Fri, 18 Apr 2008 10:44:46 +0000

Oprócz wiązanek ślubnych typu bieder-meier i fantazyjna wykonuje się czasami bukiety innego rodzaju. Mogą to być tzw. wiązanki angielskie, nazywane też spływającymi, gdyż luźno ułożone kwiaty swobodnie spływają z miejsca związania, sięgając czasami nawet do kolan lub stóp panny młodej, naręcza kwiatów oraz koszyczki „szwedzkie” - maleńkie koszyczki o wysokim pałą-czku z umocowaną w środku gąbką („oa-sis”) lub wilgotnym mchem i ułożoną w tym kompozycją (rys. 41).

Wygląd, a więc kształt, wielkość i barwy wyrobów bukieciarskich, uzależnione są od tradycji, zarówno narodowych, jak i lokalnych, czyli regionalnych wdanym kraju. Opisane w tej książce wzory należy traktować jako propozycje, z których Czytelnik może skorzystać, wykonując np. wiązankę ślubną dokładnie według podanych zasad lub wedle własnego pomysłu. W bukieciarstwie szczególnie cenna jest właśnie pomysłowość, inwencja twórcza oraz wrażliwość na cechy otaczającego nas świata roślin.
Krzywa gałązka i dwa - trzy kwiaty mogą być już materiałem na piękną kompozycję (fot. 1). Jak widać, o atrakcyjności dekoracji kwiatowej nie decyduje obfitość materiału, ale umiejętność jego wykorzystania.
Niezwykle ważnym elementem kompozycji jest naczynie. Najodpowiedniejsze do naszych mieszkań są naczynia proste, skromne, o spokojnych barwach. Mogą to być np. zwykłe szklane prostopadłościany (fot. 2), proste szare dzbanki, szklane rury, kielichy, pucharki - bezbarwne lub jednolicie barwione, białe gładkie miseczki ceramiczne itp. Bardzo trudno dobrać odpowiednie kwiaty do zdobionych wazonów czy naczyń kryształowych. Ciekawe efekty natomiast można otrzymać, układając je w dzbanuszku do śmietanki, sosjerce czy prostym kubeczku. Niezbędna jest wielka wyobraźnia bukiecia-rza - amatora; musi on umieć dostrzec w materiale roślinnym i naczyniu te cechy, które umożliwią połączenie ich w jedną harmonijną całość.

Wi ązanka ślubna fantazyjna

admin — Fri, 18 Apr 2008 10:44:13 +0000

Układ kwiatów w tej wiązance jest dość swobodny, sprawiający wrażenie, że „wyrastają” one z jednego miejsca. Kwiaty większe, ciemniejsze wydają się cięższe i dlatego umieszcza się je bliżej środka, w głębi. Szczytowe partie bukietu wykonane są z elementów jaśniejszych, lżejszych, bardziej strzelistych, delikatniejszych. Mogą to być np. wąskie liście Chtorophytum sp. czy irysów, trawy lub pąki kwiatów. Dolne elementy bukietu zdają się z niego „wypływać”. Efekt ten uzyskuje się dzięki wygięciu łodyg (nawiniętych na druty) do dołu. Należy zwrócić szczególną uwagę, aby nigdy dwa elementy nie miały tej samej długości ani nie krzyżowały się ze sobą.
W zależności od stroju młodej pary wiązanka może być stonowana kolorystycznie, np. od bieli przez róż do ciemnego fioletu -przy różowej sukni i granatowym garniturze, lub barwy mogą ze sobą kontrastować, np. czerwone róże przy białej sukni i czarnym garniturze.
Wiązanka przedstawiona nafot. 44 wykonana jest z paków białych róż i różowych miniaturowych różyczek z dodatkiem aspara-gusu. Od spodu wiązankę wykańcza się liśćmi roślin doniczkowych, pasujących kolorystycznie do barw kwiatów, np. Chlorophy-tum sp., Scindapsus, difenbachia, krotony i bluszcze. Rączkę wiązanki owija się tkaniną, z której uszyta jest suknia, lub białą wstążką.
Można także wykonać wiązankę w stylu fantazyjnym zjednego gatunku kwiatów, np. z czerwonych róż z różnymi dodatkami, jak zielone owocostany powojnika, gałązki gip-sówki i liście irysa cebulowego, z których sporządza się efektowną kokardę (fot. 45). W okresie zimowym kwitnie w szklarni rzadko u nas spotykana kamelia japońska. Ma bardzo oryginalne kwiaty, które doskonale wyglądają w zestawieniu z jasną frezją (fot. 46) lub konwaliami.
Coraz popularniejsze stają się ponownie ślubne wyroby w białym kolorze {fot. 47). Atrakcyjnym materiałem są tu drobne, lekko tylko rozwinięte kalie (Zantedeschia sp.), połączone np. z konwaliami, frezją, powojni-
l^on-ii itn ffnt AR1
Do wiązanek fantazyjnych często używa się kwiatów egzotycznych, np. storczyków. Całą wiązankę może stanowić jedna efektowna C&tleya sp., „udekorowana” różnego rodzaju liśćmi (fot. 49).
Przy komponowanu wiązanek fantazyjnych szczególnie cenna jest pomysłowość, wyobraźnia i fantazja twórcy. Często elementami tego typu wyrobów są oryginalne, nietypowe dodatki, np. pióra, korale, muszle itp,, łączone z materiałem roślinnym.

Proporcje w kompozycjach kwiatowych

admin — Fri, 18 Apr 2008 10:43:04 +0000

W plastyce proporcje oznaczają zespół ujętych liczbowo stosunków między częściami, a całością dzieła sztuki; prawidłowo wyważone dają wrażenie harmonii, rytmu i ładu. Podobną definicję proporcji można odnieść do dzieła, jakim jest kompozycja kwiatowa. Za podstawę przyjęto tu tzw. złoty podział, czyli takie podzielenie prostej (c) na odcinki (a i b), aby stosunek mniejszego odcinka (a) do większego (b) był równy stosunkowi tego większego (b) do całej prostej (c), czyli a:b=b:c(np.: 2:3 = 3:5; 3:5 - 5:8; 5:8 -8:13 itd.).
„Zloty podział” pozwala w praktyce obliczyć np., jaką długość powinien mieć najwyższy kwiat w wazonie (rys. 22). Jeśli naczynie ma

Zasada kontrast ów (biegunowości)

admin — Fri, 18 Apr 2008 10:42:32 +0000

Stwarzanie kontrastów pozwala na uzyskanie pożądanych wrażeń wizualnych. Uzyskuje się je tylko poprzez zestawianie przeciwstawnych cech przedmiotów.
Barwy
Kolor jest jednym z najistotniejszych elementów kompozycji, działa ożywiające, w powiązaniu z kształtem tworzy dopiero harmonijna całość.
Wyróżnia się 7 barw podstawowych, z których składa się widmo światła białego: czerwona, pomarańczowa, żółta, zielona, niebieska, błękitna i fioletowa; modelem widma w przyrodzie jest tęcza. Tzw. barwy pośrednie powstają przy przejściu jednej barwy podstawowej w drugą.
Wyróżnia się barwy ciepłe i zimne. Barwami ciepłymi są wszystkie odcienie żółci, po-marańczu, czerwieni i brązu, a do drugiej grupy zaliczamy: błękity, szarości, fiolety, granaty i zielenie.
Według innych kryteriów, dzieli się barwy na achromatyczne i chromatyczne. Barwami achromatycznymi są; biel, czerń i wszystkie odcienie szarości. Pozostałe zaliczane są do grupy barw chromatycznych.
W posługiwaniu się kolorami pomocne jest tzw. koło barw, czyii okrąg z barwami złożonymi w takiej kolejności, że przejścia między nimi są ciągłe. Koło to pozwala ustalić, jak zestawiać kolory, żeby uzyskać kompozycję kontrastową lub stonowaną, l tak, barwami przeciwstawnymi (dopełniającymi się nawzajem do szarości) są: żółta z fioletową, zielona z czerwoną i niebieska z pomarańczową. W zależności od intensywności zabarwienia kwiatów, można wpływać na siłę wrażeń obserwatora, Barwy jasne i ciepłe zaliczane są do barw lekkich, bliskich człowiekowi, powinny zajmować miejsce w górnych partiach kompozycji, natomiast kolory zimne, ciemne -a przez to wydające się cięższymi - winny stanowić akcent dolny.
Barwy wpływają w znaczny sposób na nastrój człowieka, np. żółta i pomarańczowa -wywołują uczucie ciepła i pogody, czerwona - działa bardzo silnie pobudzająco, natomiast czarna -jest obojętna i może jedynie podkreślić działanie barw wyżej omówionych.
Umiejętnie zastosowane, skierowane na kompozycję we właściwy sposób światło
„uplastycznia” ją, stwarza wrażenie głębi. Kompozycje przestrzenne powinny mieć trzy wymiary, nie mogą być więc płaskie; na osiągnięcie takiego wrażenia pozwala światło i układ roślin. Od światła zależy też stopień intensywności barw, a przez to ma ono istotny wpływ na rodzaj nastroju, wywoływanego przez kompozycję kwiatową. Jest więc ważnym jej elementem.
Uwzględniając techniczne aspekty oświetlenia, należy pamiętać, aby światło nigdy nie padało równomiernie ze wszystkich stron. Źródło jego powinno wysyłać strumień promieni skierowany na daną kompozycję w ten sposób, żeby stworzyć interesującą grę refleksów świetlnych.

Grupowanie

admin — Fri, 18 Apr 2008 10:41:50 +0000

Elementy roślinne należy łączyć w jedną harmonijną całość w taki sposób, aby kompozycja pozostała wyraźna, zdecydowana i klarowna, z zachowaną zasadą ładu wewnętrznego. Każde posunięcie zmierzające do grupowania części składowych kompozycji musi być dokładnie przemyślane.
W kompozycji wyróżnia się tzw. motywy główne i uboczne (rys. 25). Motyw główny jest najważniejszy, o czym może decydo-
np. jego wieiKosc, ekspresja barwy, liczba elementów lub jakakolwiek inna cecha, dzięki której dominuje on nad innymi członami kompozycji, W układzie symetrycznym znajduje się on zawsze w jego geometrycznym środku, a w asymetrycznym - poza tym miejscem.
Motywy uboczne wypełniają i uzupełniają kompozycję, zwiększając siłę oddziaływania motywu głównego. Bez nich układ byłby niepełny, jego elementy nie tworzyłyby efektownej, kompletnej całości. Ważne jest także, aby grupując elementy nie zagęścić ich zbytnio ani też nie pozostawić niepotrzebnych luk.
Zachowanie stanu równowagi
Musi być ona spełniona w przypadku każdego rodzaju działalności plastycznej. Obraz, rzeźba, a tak samo bukiet muszą pozostawać w stanie równowagi. W przypadku kompozycji kwiatowych osiąga się ten stan w taki sposób, że elementy drobniejsze, tzn. pąki kwiatowe, drobne kwiatki, trawy, umieszcza się na obrzeżach bukietu, a większe-bliżej punktu centralnego. Można także jeden większy element zrównoważyć kilkoma mniejszymi i tu bardzo istotne są wszystkie wiadomości na temat doboru barw w kompozycji.
Równowaga polega także na tym, że najbardziej eksponowaną pozycje w układzie zajmują elementy szczególnie efektowne. Manipulując materiałem roślinnym, należy pamiętać, że różne części roślin (gafęzie, liście, kłosy, trawy, pałki, kwiaty itd.) mają inny „ciężar gatunkowy”, jako tworzywo bu-kieciarskie. Tylko uwzględnienie ich cech może doprowadzić do stworzenia harmonijnej, zrównoważonej całości.